Friday, April 29, 2011
Wachten op Mirjam
Ik wacht nu op Mirjam. Mirjam heeft rood haar. Ze heeft niet rood haar van zichzelf. Van zichzelf heeft ze donkerbruin haar. Haar ouders gaven haar dat. Die haarkleur. Ik wacht op een haarkleur. De kleur is... niet oranje. Morgen is de kleur oranje. Ongetwijfeld is vanavond de kleur ook al oranje. Godbetert, ik hoorde zelfs zo'n oranje toeter. Hier achter op de buurtbinnenplaats van waar ik woon. Terwijl ik wacht op Mirjam. Mirjam is my girl - friend. Je kenne mij. Lottagirlfriends. Wholelottadick. Menno vindt Mirjam leuk. Menno vindt een kut die haar ogen op hem richt al snel leuk. Ik trouwens ook. Ik wacht nog steeds op Mirjam. Buiten roert zich de stad. Er gaat weer iets gebeuren en dat is te voelen. Net nog een bloedstollende beauty queen. Ze wachtte ook. Ze wachtte niet op mij. Ze wachtte tot de bus kwam. Kennelijk kwam de bus nog niet. Ze stond opeens voor me in de rij in de Albert Heijn. Of: ik zag haar in de Albert Heijn nadat ik haar bij de bushalte had zien staan en ik ging achter haar in de rij staan. Geil oranje kroontje droeg ze. En van die Griekse sandaaltjes waar de teentjes uit puilden - een rij half verpakte snoepjes voor een voet fetisjist als ik. Vanavond is het broeierig en regent het. Het regent lekkere vrouwen. En ik wil doorweekt raken. Ik wil doorweekt raken met vrouwen zweet. Ik wil doorweekt raken met liefdessappen. Ik wil aan de poem pienken. Ik wil aan de ladies pienken (dank Lucebert). Ik wil dat Mirjam niet op zich laat wachten. Ik wil het vertrek dat mij omarmt verlaten. Ik wil mij onderdompelen in een mengelmoes van primaire kleuren en primaire driften. Laat Mirjam met haar rood maar wachten - ik denk dat ik vanavond oranje krijg.
0 comments:
Post a Comment