Hierbij mijn selectie:
1. Under the Mountain/Moddermonsters
Deze serie durfde ik eigenlijk nooit te kijken, maar toch deed ik het steeds. Waarom is me nog steeds een raadsel, maar elke keer zat ik weer doodsbang voor de tv. Dat hele sfeertje en vooral als de monsters weer kwamen, dat kon je makkelijk zien aankomen natuurlijk, maar toch iedere keer weer schrikken. Waar het precies over ging weet ik niet meer, ik kan me alleen veel slijm en vieze monsters herinneren. Bij mijn speurtocht naar fragmenten kwam ik er overigens achter dat er in 2009 een remakeis gemaakt. Dit is de originele openingstune, die me nog steeds de koude rillingen geeft:
2. The Avalanches – Frontier Psychiatrist
Deze video zag ik voor het eerst op mtv bij een vriend van mij thuis (Walther). We hielden daar feestjes omdat hij op zijn 17e al op zichzelf woonde. We konden in die tijd bijzonder goed voor onszelf zorgen en alles was er in overvloede met alle gevolgen van dien. De TV stond eigenlijk altijd wel aan in het woonkamertje van 10 vierkante meter, hoewel we er nooit naar keken. Toen deze clip er echter op kwam trok deze meteen onze aandacht. Sindsdien is het nummer mijn lijflied, ik ken elk geluidje, effectje, stukje tekst, alles. Het nummer heeft geen geheimen meer voor me. Het nummer is afkomstig van het album ‘Since I left you’ uit 2000, het beste album ooit wat mij betreft. Na dit album is er nooit meer iets van de groep vernomen…
3. Verlangen
Mijn acteerdebuut. Een meisje uit mijn klas (Heidi) belde me een keer op met de vraag of het me leuk leek om in een filmpje van haar te spelen. Ze deed namelijk ook een deeltijd film-opleiding. Met in mijn achterhoofd een heel ander type filmpje zei ik dat het me heel erg leuk leek. Uiteindelijk bleek dat ze een beetje een sneu figuur zocht dat eenzaam in Amsterdam op zoek was naar vriendschap (had ze beter Bert kunnen vragen maar goed…). Dat leuke Tunesische meisje waar ik in het filmpje steeds naar zit te kijken is later trouwens doorgebroken, eerst in Spangas en later nog in ONM.
4. Ludo Sanders
Sinds ik tot half negen mag opblijven kijk ik naar Goede Tijden, Slechte Tijden (zo’n 15-16 jaar). Ik heb bijna alle acteurs zien gaan en komen. Helaas zitten er aardig wat hiaten in mijn chronologische kennis, omdat ik een aantal tussenpozen heb gehad. Tijdens zulke tussenpozen vond ik mezelf te stoer en te mannelijk om GTST te kijken. Die tijd hebben we gelukkig gehad en sinds ik 100% zeker weet dat er maar weinig mensen stoerder en mannelijker zijn dan ik durf ik er volmondig en ronduit voor uit te komen dat ik dagelijks naar mijn favoriete soap kijk. Op youtube vond ik een eerbetoon aan mijn onbetwiste favoriet; Ludo Sanders. Met excuses voor de beroerde muziekkeuze onder het fragment.
5. Cambuur
Eigenlijk kan ik geen fragment kiezen van Cambuur wat mijn gevoel het beste kan weergeven. Ik kom al sinds 1988 (al 22 jaar) naar het stadion (eerst bij pa aan de hand en later met de maten) en heb bijna alle hoogte- en dieptepunten uit de historie meegemaakt.
Cambuur schommelt al die tijd al tussen de eerste en eredivisie in, 2 keer gepromoveerd, 2 keer gedegradeerd… Twee seizoenen terug zaten we weer akelig dichtbij promotie, maar, en that’s the story of Cambuur, NET NIET…
En tot slot de keuzefilm: Temmink: The Ultimate Fight (de DVD van deze film is gratis bij mij af te halen, daar ik een drietal exemplaren in mijn bezit heb, wie het eerst komt, wie het eerst maalt)
Deze serie durfde ik eigenlijk nooit te kijken, maar toch deed ik het steeds. Waarom is me nog steeds een raadsel, maar elke keer zat ik weer doodsbang voor de tv. Dat hele sfeertje en vooral als de monsters weer kwamen, dat kon je makkelijk zien aankomen natuurlijk, maar toch iedere keer weer schrikken. Waar het precies over ging weet ik niet meer, ik kan me alleen veel slijm en vieze monsters herinneren. Bij mijn speurtocht naar fragmenten kwam ik er overigens achter dat er in 2009 een remakeis gemaakt. Dit is de originele openingstune, die me nog steeds de koude rillingen geeft:
2. The Avalanches – Frontier Psychiatrist
Deze video zag ik voor het eerst op mtv bij een vriend van mij thuis (Walther). We hielden daar feestjes omdat hij op zijn 17e al op zichzelf woonde. We konden in die tijd bijzonder goed voor onszelf zorgen en alles was er in overvloede met alle gevolgen van dien. De TV stond eigenlijk altijd wel aan in het woonkamertje van 10 vierkante meter, hoewel we er nooit naar keken. Toen deze clip er echter op kwam trok deze meteen onze aandacht. Sindsdien is het nummer mijn lijflied, ik ken elk geluidje, effectje, stukje tekst, alles. Het nummer heeft geen geheimen meer voor me. Het nummer is afkomstig van het album ‘Since I left you’ uit 2000, het beste album ooit wat mij betreft. Na dit album is er nooit meer iets van de groep vernomen…
3. Verlangen
Mijn acteerdebuut. Een meisje uit mijn klas (Heidi) belde me een keer op met de vraag of het me leuk leek om in een filmpje van haar te spelen. Ze deed namelijk ook een deeltijd film-opleiding. Met in mijn achterhoofd een heel ander type filmpje zei ik dat het me heel erg leuk leek. Uiteindelijk bleek dat ze een beetje een sneu figuur zocht dat eenzaam in Amsterdam op zoek was naar vriendschap (had ze beter Bert kunnen vragen maar goed…). Dat leuke Tunesische meisje waar ik in het filmpje steeds naar zit te kijken is later trouwens doorgebroken, eerst in Spangas en later nog in ONM.
4. Ludo Sanders
Sinds ik tot half negen mag opblijven kijk ik naar Goede Tijden, Slechte Tijden (zo’n 15-16 jaar). Ik heb bijna alle acteurs zien gaan en komen. Helaas zitten er aardig wat hiaten in mijn chronologische kennis, omdat ik een aantal tussenpozen heb gehad. Tijdens zulke tussenpozen vond ik mezelf te stoer en te mannelijk om GTST te kijken. Die tijd hebben we gelukkig gehad en sinds ik 100% zeker weet dat er maar weinig mensen stoerder en mannelijker zijn dan ik durf ik er volmondig en ronduit voor uit te komen dat ik dagelijks naar mijn favoriete soap kijk. Op youtube vond ik een eerbetoon aan mijn onbetwiste favoriet; Ludo Sanders. Met excuses voor de beroerde muziekkeuze onder het fragment.
5. Cambuur
Eigenlijk kan ik geen fragment kiezen van Cambuur wat mijn gevoel het beste kan weergeven. Ik kom al sinds 1988 (al 22 jaar) naar het stadion (eerst bij pa aan de hand en later met de maten) en heb bijna alle hoogte- en dieptepunten uit de historie meegemaakt.
Cambuur schommelt al die tijd al tussen de eerste en eredivisie in, 2 keer gepromoveerd, 2 keer gedegradeerd… Twee seizoenen terug zaten we weer akelig dichtbij promotie, maar, en that’s the story of Cambuur, NET NIET…
En tot slot de keuzefilm: Temmink: The Ultimate Fight (de DVD van deze film is gratis bij mij af te halen, daar ik een drietal exemplaren in mijn bezit heb, wie het eerst komt, wie het eerst maalt)
0 comments:
Post a Comment